نكته‌ي كليدي:من از خودم يه وبلاگ نداشتم كه اينو لابلاش بزنم براي همين يه وبلاگ زدم.فقط ببخشيد كه ما يكم مدل حرف زدنمون ذوق زني داره.

مي خواهم ته‌نسلي باشم

وقتي به پسرو دخترهاي كوچكتر از خودم -از لحاظ سنی  اگه نه من کوچیک همه عزیزان هستم- نگاه  ميكنم يه نسل با دغدغه هاي عجيب و متفاوت از خودم مي‌بينم.يعني به من مي گن نوجوان،به اينها هم مي گن نوجوان.نه،من اين شكلي قبول ندارم.من كه يه متولد اولين روزهاي دهه‌ي هفتاد هستم اصلا دوست ندارم جايي بگم كه سرنسلي هفتادم-يعني اولين هاي نسل دهه‌ي هفتاد-.اگه دست خودم باشه و شناسنامه بهم گير نده حتما جار مي زنم كه من آخرين موجود متولد شده در نسل قبل از خودمم.نسلي كه توي دوران جنگ و سازندگي متولد شد و با تفكر نوع خودش بزرگ شد و دغدغه هاي قشنگي داشت.از هر چيز توي ذهن خودش يه آرشيو قشنگ داشت كه هم قديمي هاش قشنگ بود و هم به روز شده هاش.بقول يه دوستي مثل آرشيو علي شريعتي بود و تفكر نو توش جا داشت.حتي وقتي به سمت رپ و دانلود نسل بعدي ها هم مي رفت به بهترين هاش چنگ مي زد و كلا عمقي تر از اين نسلي ها بود.اما چه‌فايده،هرچي من بگم بازم من يه هفتادي هستم و بازم از نسلي كه مسئوليت پذيري،مقاومت و زندگي هدفگرا توش كاملا با نسل قبل متفاوته...كاش شناسنامه‌ي من دروغ مي گفت و من از نسل قبل بودم...حالا اگه من با دغدغه‌ي اين نسل -كه الان جووناي ايران هستن-حال مي كنم و دوست دارم از اونا باشم و يه مجله هم هست كه توش دغدغه ها ، اخبار و چهره ها و سبك زندگي محبوب اون نسل توي اون پيدا مي شه چرا من سراغش نرم؟تا وقتي همه-نه ببخشيد ولي خب مقداري از-چيزايي كه دوست دارم بدونم و باهاشون زندگي كنم  توي يه‌سري صفحات جمع هستن چرا سراغش نرم؟پس مي رم سراغش و همشهري جوان مي خونم.چون ابزار اين ته نسلي بودن شيرين براي من همين همشهري جوانه...